Voorbij een trauma

 

De laatste jaren ben ik me bewust geworden dat ik deel uitmaak van een groep mensen die ooit gedacht hebben goed pastoraal werk te kunnen doen in het rijke roomse leven. Wij hadden gedacht in dat leven een bijdrage te kunnen leveren aan verbetering van de wereld. Vroeg of laat hebben wij echter ontdekt dat we eigenlijk het grondpersoneel vormden van een dictatoriaal systeem dat steunt op heel veel geld, op onwaarachtig spiritueel gezag en op de blinde volgzaamheid van dat personeel. Die bewustwording heeft mij een trauma bezorgd met een lange nasleep. Na vier jaar kreeg ik gelukkig de gelegenheid om oude idealen gedurende lange tijd los te laten en wel door op te gaan in ander werk.

 

Eenmaal gepensioneerd heb ik me druk gemaakt  voor vluchtelingenwerk en voor werkelozen. Daar heb ik gezien hoe je jezelf kunt verliezen door je met teamgenoten belangeloos in te zetten voor hulpbehoevenden. Iets van het oude getraumatiseerde ideaal kwam bij me bovendrijven. In 2013 heb ik na het bestuderen van geweldloze revoluties als enige Nederlander in Washington DC een bijdrage geleverd aan de oprichting van het Non Violent Action Instituut NVA. Daarna werd Ik gevraagd  om in Rome tijdens de 50 jarig concilie viering te helpen bij het opstellen van een lijst van de meest urgente veranderingen in de Kerk. Ik ben bestuurslid van Marienburg geworden. Bij nadere kennismaking bleek die vereniging te bestaan uit oudgediende activisten die elkaar steunen in de overtuiging een goede strijd te hebben gestreden voor de beginselen van het evangelie. Voor mij kon dat geen eindpunt zijn. Ik ging de  geschiedenis van de jonge kerk bestuderen. Ik leerde om alle oude zekerheden terzijde te schuiven als tijdgebonden bedenksels. Uiteindelijk kwam uit bij een filosofie  vergelijkbaar met die van Spinoza. Zoals bij hem is bij mij het respect verder uitgegroeid voor de Almachtige Schepper in alles en in onszelf, voor wonderen in de natuur, voor voorbeeldige mensen en voor degenen die in deze tijd onafhankelijk hun geweten volgen. Tijdens dialogen heb ik gemerkt hoe je elkaar tot steun kunt zijn bij het nemen van gewetensvolle beslissingen door persoonlijke ervaringen  naast elkaar te leggen. Ik stel me voor dat Tomastafel daarvoor de ruimte weet te scheppen. Die stichting gaat uit van de overtuiging dat de meeste mensen deugen. Ze geeft aan  zin zoekers ruggensteun en solidariteit door creatief terug en vooruit kijkend met gedragslijnen bezig te zijn.

 

Ik zie dat de kring van Tomastafel openstaat voor iedereen die op de eerste uitdagende vraag van www.tomastafel.nl wil antwoorden.

 

Ed Schreurs

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0